Ovogodišnje Sterijino pozorje u Novom Sadu biće bez uobičajenog međunarodnog programa „Krugovi“.
To znači da će 71. Sterijino pozorje biti festival isključivo nacionalne drame, bez inostranih predstava koje su nastale po tekstovima inostranih autora, koje su dolazile na „Krugove“, od 2004. godine, kad je ovaj program osnovao uveo Ivan Medenica, tadašnji selektor. Do tada, Sterijino pozorje je bio festival isključivo predstava nastalih po domaćim tekstovima.
„Krugovi“ nisu bili dobrodošli
Medeničine novine nisu naišle na oduševljenje pojedinih pozorišnih krugova, ali s vremenom, onih koji su smatrali da je Srbiji treba da ima samo nacionalni pozorišni festival, postali su manjina i „Krugovi“ su prihvaćeni kao neka vrsta ogledala domaćim predstavama a Sterijino pozorje je zahvaljujući tom programu dobilo međunarodni ugled.
Kriterijumi Pokrajinske vlade
I, sve je bilo u redu do prošle godine, kad je Pokrajinska vlada odlučila da ne finansira program Sterijinog pozorja, i to jubilarnog – 70. Sterijino pozorje je stub srpske kulturne scene pa samim tim i pokrajinske, najvažniji festival nacionalne drame, pa je ta odluka u javnosti izazvala ogromno negodovanje.
Pokrajinska vlada je objasnila da sredstva za realizaciju 70. Sterijinog pozorja „prevazilaze mogućnost finansiranja na ovom konkursu“, ali svi su znali da se zapravo radi o kazni Pozorju za neposlušnost, za podršku studentskim protestima i njihovim zahtevima. Ove godine, rezultati pokrajinsskih konkursa još uvek nisu objavljeni.
Takođe, Ministarstvo kulture još uvek nije objavilo rezultate prošlogodišnjeg konkursa za pozorišne delatnosti, a ove godine ga nije ni raspisalo.
Bez budžeta, Pozorje je ove godine moralo da se liši „Krugova“.
Svetislav Goncić, selektor programa ovogodišnjeg 71. Sterijinog pozorja, obrazlažući svoj izbor, naveo je da nažalost nije bilo prostora za međunarodnu selekciju „Krugovi“, pa je njegov fokus bio na domaćim predstavama nastalim prema tekstovima domaćih dramskih autora.
Osam predstava
Odabrao je za glavni takmičarski program osam predstava koje, kako je naveo, ispunjavaju kriterijume njegove selekcije: osim što imaju izuzetne umetničke kvalitete, na najbolji način uspostavljaju komunikaciju sa publikom.
U selekciji je nagrađivano Moje pozorište, autorski projekat Borisa Liješevića u produkciji Ateljea 212, jer je, kako je objasnio Goncić, jedinstven po formi, temi i pitanjima kojima se bavi. Zatim Centrala za humor Đorđa Kosića u režiji Olje Đorđević i izvođenju ansambla Drame Narodnog pozorišta u Beogradu, jer je nastala na osnovu dokumentarne građe i bavi se stvarnim događajima i ličnostima u okupiranom Beogradu tokom Drugog svetskog rata.
Tu je i Gospa Nola Isidore Sekulić u režiji Sonje Petrović Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu zato što se lik protagonistkinje „povezuje sa savremenom ženom u borbi za potomstvo”.
U selekciji je i Profesionalac dramskog pisca i reditelja Dušana Kovačevića, u izvođenju Zvezdara teatra koja posle 35 godina od prvog izvođenja i dalje „pripoveda priču o životu i borbi za nove slobode”, kao i kompleksno dramsko štivo Bez buke od dva do šest Sofije Dimitrijević u režiji Tare Mitrović i produkciji Hartefakt kuće koju, po mišljenju Goncića, odlikuje „izuzetna literarna osnova, rediteljska hrabrost i glumačko umeće, kao i autorski projekat Đorđa Nešovića Zašto se smeje Narodnog pozorišta Sombor jer „snažno i emotivno osvetljava život sa autizmom”.
Omaž „Krugovima“?
Uz pobrojane, Svetislav Goncić je predložio i dve inostrane predstave – prema propozicijama Sterijinog pozorja u takmičarskoj selekciji mogu da se nađu predstave iz naše zemlje i inostranstva koje su nastale prema delima domaćih autora.
To su svevremena Gospođa ministarka Branislava Nušića u režiji Veljka Mićunovića i produkciji Slovenskog narodnog gledališča u Mariboru, jer se u njoj i posle jednog veka „prepoznaju iluzije, ambicije i želje pojedinca da postane neko, bez obzira na sopstvene sposobnosti i intelektualni kapacitet”.
I čuveni tekst Milene Marković Šine u režiji Milana Neškovića i produkciji Narodnog pozorišta Republike Srpske, jer likovi ove drame, objasnio je Svetislav Goncić, odrastaju u vreme devedesetih godina na prostoru bivše Jugoslavije, a metafora o nasilju, koja prati predstavu, iznova podseća da ništa nije učinjeno da svet postane bolji nego što jeste.
Pravo novinarstvo košta, a mi nećemo da nas kupe tajkuni i korporacije. Podržite nas jednokratnom ili mesečnom donacijom. Vreme za to je sada!
