„Zlatna žetva“
Galerija „25. maj“ Muzeja istorije Jugoslavije
1. februar 2002 – 9. mart 2002.
Izložba kineske savremene umetnosti, na kojoj četrdeset autora izlaže stotinak radova, dobila je simboličan naziv „Zlatna žetva“. Autori izložbe su želeli objektivan i analitički pristup savremenoj kineskoj umetnosti, što je s jedne strane realizovano kao pogled zapadne likovne kritike na kineska recentna umetnička previranja, a s druge strane to je kinesko viđenje sopstvene scene.
Sada već veoma davne 1984. godine u Zagrebu u Muzejskom prostoru na Jezuitskom trgu otvorena je spektakularna izložba „Drevna kineska kultura I“. Privukla je pažnju cele Evrope i videlo ju je preko 500.000 posetilaca. Autor te izložbe i naredne „Drevna kineska kultura II“ iz 1987. koja se hronološki nastavljala na prvu, bio je Ante Sorić, tada disident „prognan u kulturu“, najpoznatiji hrvatski kulturni menadžer i direktor Muzejsko-galerijskog centra u čijem sastavu je i Muzej Mimara sa zbirkom kontroverznog Anta Topića Mimare. Isti autor u istom prostoru 1996. godine predstavlja treći deo ovog projekta „Put svile“.
Ideju o „Zlatnoj žetvi“, nastavku ovog ciklusa predstavljanja kineske umetnosti, koji zahvaljujući preduzimljivosti direktorke Muzeja istorije Jugoslavije Ljiljane Cetinić i željom autora, beogradska publika upravo ima priliku da vidi, Ante Sorić uspeva da sprovede i pored toga što je u međuvremenu penzionisan. Sada, kako kaže u razgovoru za „Vreme“, „kao komandant bez vojske“ mora da traži podršku institucija da bi završio svoj intimni opus. Okuplja tim kustosa Muzeja suvremene umjetnosti iz Zagreba i Kineske agencije za međunarodne izložbe, i tako nastaje „Zlatna žetva“.
Kao i sve prethodne projekte ovog autora i ovaj prati velika medijska pažnja. Izožba je u Hrvatskoj proglašena za događaj sezone i videlo ju je oko 100.000 posetilaca u Zagrebu.
Planirano je da se posle Beograda „Žetva“ seli u Mađarsku, Italiju, Nemačku, da bi u vreme Olimpijade 2004. godine bila postavljena u Atini.
Namera autora je da predstavi domete kineske savremene umetnosti, ali i da pokaže kulturni položaj kineske umetnosti danas, u kontekstu između globalnog i lokalnog. Globalizacija je pokretačka snaga dramatičnih promena na međunarodnoj umetničkoj sceni. Kineska umetnost je mnogo vremena provela u veštački stvorenoj atmosferi sigurnosti, u kojoj je negovala samodovoljni nacionalni stil. U novoj transformaciji društva i otvaranju prema svetu, u taj omeđeni prostor prodire zapadna kultura i dovodi to trajnih promena na umetničkoj sceni.
Prema rečima Fan Điana, jednog od kustosa, orijentacija koju traži kineska umetnost u okolnostima globalizacije je: ne odvojiti se od glavnog toka modernog a u isto vreme zadržati lokalno kao snagu prilagodjavanja, iskoristiti tenziju koju stvaraju te dinamike za formiranje obrasca sa sopstvenim karakteristikama i to ponuditi pluralističkoj međunarodnoj umetničkoj sceni.
Od sredine devedesetih godina 20. veka savremena kineska umetnost se pojavljuje na međunarodnoj sceni, ali uglavnom je preovladavao ideologiziran način prezentacije koji je obično prilagođavan očekivanjima zapadne publike. Ambiciozna namera „Zlatne žetve“ je da pruži realan uvid u „narativ“ savremene kineske umetnosti iako je gotovo nemoguće dosledno realizovati koncept „najveći nastup kineskih umetnika u svetu“ i uraditi selekciju radova povezanih jedinstvenom tezom kada je reč o izložbama čiji kustoski koncept potpisuje nekoliko kustosa.
Beogradska publika vrednosne sudove o kineskoj umetnosti formira uglavnom u tržnim centrima Novog Beograda i Pančeva, i sudeći po posećenosti izložbe, izgleda, nažalost, da je mali broj onih koji imaju potrebu ih testiraju.
„Bekmörk“
Salon muzeja savremene umetnosti
14. februar – 20. mart 2003.
Bekmörk, „mrkli mrak“ ili „crno kao katran“ ,“odražava suštinu dubokog nordijskog egzistencijalizma“, „mrak poput boje drveća i planina tokom dugih ledenih zima na severu Evrope, crnilo poput očiju satanista rešenih da spaljuju crkve“, je izložba nastala u saradnji galerije UKS iz Osla i Centra za savremenu umetnost iz Beograda. Kustos Per Plato predstavlja u Beogradu radove Ketila Nergorga, Kire Vager, Matiasa Feldbakena, Janike Loker i Štefana Hjalmarsona. Per Plato u katalogu kaže da je tragao za umetnicima koji se bave „intrigantnim aspektima trvenja između svetlosti i tame, memorije i istorije, ironije i krhke direktnosti“. Veći deo izložbenih radova napravljen je specijalno za izložbu u Beogradu.
