Prema novoj studiji, praistorijska pećina poznata kao Cova 338 nalazi se na 2.235 metara nadmorske visine u dolini Nurija, što je čini najvišim staništem te vrste do sada otkrivenim na ovom području.
Decenijama su arheolozi smatrali da su oblasti iznad 2.000 metara koristili samo ljudi u prolazu. Međutim, novo otkriće sugeriše da je tokom 5.000 godina (između 5. i 1. milenijuma pre nove ere) više različitih populacija zapravo dugo boravilo u ovim pećinama.
Ono što je neobično jeste da naseljenost nije bila neprekidna. Zapravo, arheološko datiranje pokazuje da su postojali periodi napuštanja pećine, nakon kojih su se ljudi vraćali. Istraživači tvrde da je to dokaz da su periodi naseljavanja bili unapred planirani.
Iskopavanja su sprovedena između 2021. i 2023. godine pod vođstvom naučnika sa Autonomnog univerziteta u Barseloni (UAB) i Katalonskog instituta za ljudsku paleoekologiju i društvenu evoluciju (IPHES-CERCA).
Tom prilikom pronađeni su ostaci ognjišta i životinjskih kostiju, fragmenti keramike, kao i dva priveska – jedan napravljen od morske školjke, a drugi od zuba mrkog medveda.
U pećini je pronađena i kolekcija zelenih minerala za koje istraživači smatraju da su najverovatnije malahit – mineral bakar-karbonata – što predstavlja jedan od najranijih dokaza eksploatacije bakra u zapadnoj Evropi.
Privezak napravljen od medveđeg zuba
Ovaj privezak od medveđeg sekutića, pronađen u pećini Cova 338, retko je otkriće za koje istraživači smatraju da bi moglo imati simbolično značenje.
Studija sugeriše da su ti minerali donošeni u pećinu radi usitnjavanja i obrade, što ukazuje na sistematsko iskorišćavanje resursa u visokoplaninskom okruženju.
S obzirom na to koliko su sve te aktivnosti bile organizovane, istraživači veruju da su ljudi dolazili da žive na ovoj lokaciji u određenim periodima istorije kako bi obavljali specifične zadatke.
„Planina nije bila prepreka, već aktivan prostor unutar ekonomskog i teritorijalnog organizovanja praistorijskih zajednica“, rekao je koautor studije dr Eudald Karbonelj, istraživač u institutu IPHES-CERCA.
Glavni autor studije Karlos Tornero, profesor na Odeljenju za praistoriju UAB-a, rekao je:
„Dugo se pretpostavljalo da su ovi prostori bili marginalni. Ono što smo ovde dokumentovali jeste ponavljano naseljavanje, složene aktivnosti i jasno iskorišćavanje mineralnih resursa.“
Studija je objavljena u časopisu Frontiers in Environmental Archaeology.
Pravo novinarstvo košta, a mi nećemo da nas kupe tajkuni i korporacije. Podržite nas jednokratnom ili mesečnom donacijom. Vreme za to je sada!
