Prikazivanje mađarskog filma „Kao kod kuće“, psihološkog trilera sa snažnim elementima horora, u takmičarskom programu Palića je još jedan zanimljiv izbor selektora i svojevrstan otklon od dosadašnje festivalske prakse
Sinoć je na Letnjoj pozornici, u okviru takmičarskog programa 33. Evropskog filmskog festivala Palić, prikazan mađarski film „Kao kod kuće“, u režiji Gabora Holtaija. U pitanju je još jedan zanimljiv izbor selektora i svojevrstan otklon od dosadašnje festivalske prakse, budući da je reč o izrazito žanrovskom ostvarenju – psihološkom trileru sa snažnim elementima horora.
Holtaijev dugometražni prvenac počinje kao napeta priča o otmici. Rita, mlada žena koja je upravo ostala bez posla, biva oteta i budi se u stanu nepoznate porodice. Njeni otmičari tvrde da ona zapravo nije Rita, već davno nestala ćerka i sestra Silvi, koja se konačno „vratila kući“. Da bi preživela, primorana je da prihvati nametnuti identitet i odigra ulogu koja joj je dodeljena.
Odlična gluma
Veliki adut filma predstavljaju i glumačke interpretacije. Rozi Lovaš, u ulozi Rite, odnosno Silvi, nalazi se u samom središtu priče i gotovo bez predaha nosi film na svojim leđima. Njena igra uspešno dočarava psihološki rascep žene koja je prinuđena da prihvati tuđi identitet, balansirajući između straha, očaja i postepenog gubitka osećaja za sopstveno „ja“.
Ipak, najupečatljiviju kreaciju ostvaruje Aron Molnar, rođeni Novosađanin, kao Marsi, Ritin kidnaper i mučitelj. Ono što u početku deluje kao još jedan brutalni negativac, zahvaljujući njegovoj nijansiranoj interpretaciji i scenariju postepeno se razvija u sasvim neočekivanom smeru, otkrivajući slojeve ličnosti koji iz korena menjaju gledaočev odnos prema liku. Molnar uspeva da spoji grubost, ranjivost i unutrašnje protivrečnosti, zbog čega njegov Marsi ostaje najkompleksniji i najintrigantniji lik u filmu.
Nezavisna produkcija
Film je prošle godine predstavljao jedno od najvećih iznenađenja mađarske kinematografije. Snimljen kao nezavisna produkcija i bez državne finansijske podrške, prerastao je u veliki bioskopski hit sa gotovo 300.000 gledalaca, osvojio Nagradu publike na Međunarodnom filmskom festivalu u Transilvaniji, a na festivalu fantastike u Siđesu nagrađen je prestižnim priznanjem „Méliès d’Argent“ za najbolji evropski žanrovski film.
Napeta priča
Velike zasluge za uspeh filma pripadaju i scenaristi Atili Verešu, jednom od najznačajnijih savremenih mađarskih pisaca horora. Njegova proza prevedena je na engleski jezik i stekla je zapažen ugled među ljubiteljima žanra, a upravo se njegov književni senzibilitet oseća i u ovom filmu. Vereš vešto kombinuje psihološku nelagodu, elemente horora i društvenu alegoriju, gradeći priču koja nikada ne žrtvuje napetost zarad poruke.
Naravno, vidi se da je u pitanju debitantski film nastao u skromnim produkcionim uslovima. Pojedine scene mogle su biti efektnije režirane, ritam je povremeno neujednačen, a poneko dramaturško rešenje razrađenije. Međutim, to su nedostaci koji previše ne potkopavaju celinu.
Naprotiv, Holtai pokazuje zavidnu sigurnost u vođenju priče. Narativ se postepeno nadograđuje, širi i usložnjava, otkrivajući iz sloja u sloj nove informacije i nove motive likova. Zahvaljujući tome, dvosatno trajanje, koje bi za većinu trilera ovakvog tipa bilo ozbiljan teret, ovde deluje potpuno opravdano. Film ne gubi zamah, već sa svakim novim obrtom postaje intrigantniji i kompleksniji.
Studija identiteta
Ono što u početku deluje kao klaustrofobični triler o zatočeništvu postepeno prerasta u uznemirujuću studiju identiteta, manipulacije i psihološke kontrole. Zatvoren prostor stana postaje mesto u kojem se brišu granice između stvarnosti i nametnute fikcije, dok se atmosfera neprestano kreće između neizvesnosti, straha i crnog humora.
Iako funkcioniše kao izuzetno napet i efektan triler, „Kao kod kuće“ otvara prostor i za različita tumačenja. Mnogi su u njemu prepoznali alegoriju autoritarnih društava i mehanizama kojima se pojedincu oduzima identitet zarad privida pripadnosti i sigurnosti. Međutim, najveća vrednost Holtaijevog filma leži upravo u tome što takvo čitanje ne nameće kao jedino moguće. Reč je o inteligentnom, višeslojnom ostvarenju koje podjednako dobro funkcioniše kao žanrovska zabava i kao uznemirujuća društvena parabola.
Prikazivanje ovog filma u takmičarskom programu Palića pokazuje da Evropski filmski festival sve odlučnije otvara vrata kvalitetnim žanrovskim ostvarenjima, potvrđujući da triler i horor danas mogu biti jednako autorski relevantni kao i tradicionalna festivalska drama.
Holtaijev prvenac možda nije besprekoran, ali jeste hrabar, samosvojan i iznenađujuće zreo film koji nagoveštava dolazak autora na kojeg će u budućnosti svakako vredeti obratiti pažnju.
Pravo novinarstvo košta, a mi nećemo da nas kupe tajkuni i korporacije. Podržite nas jednokratnom ili mesečnom donacijom. Vreme za to je sada!
Glumci Drame Narodnog pozorišta osudili su postupak uprave svoje kuće da sa Instagrama povuče vest o Zlatnoj areni koju je dobio glumac Vučić Perović na Filmskom festivalu u Puli
Od knjiga edicije „Reč i misao“ koja odavno ne postoji, nastala je velika apstraktna slika u crvenoj boji njenih korica, brišući granicu između umetnosti i umetničkog dela. Izložbom na kojoj je postavljena ova slika Irene Lagator Pejović, otvoren je likovni program Budvanskog leta
Na sajtu Narodnog pozorištu su vesti o novostima i pojedincima koji su po volji SNS upravi ove kuće. Nije objavljeno o Zlatnoj areni njihovog glumca Vučića Perovića u Puli
Mađarski reditelj Kornel Mundruco, dobitnik nagrade „Aleksandar Lifka“ na Paliću, priprema film „Kamo“ o Staljinu, spoj epopeje, političkog trilera i tragične priče o prijateljstvu, odanosti i izdaji
Gradnja zgrade budućeg Arheološkog muzeja lepo napreduje, ali se ne nazire da će imati Korunovićevu fasadu Stare pošte kao što je obećano i što je Beograđanima najvažnije. Bojan Kovačević kaže da ono što se sad vidi, izgleda kao da se izlio beton na ivici Savskog trga
Zašto ministarka Snežana Paunović još nije smenjena? Šta to govori o njoj, režimu i Srbiji
Zlo se zavuklo pod most i tamo, zaklonjeno od svetla, ćutalo i čekalo. Kad je Vladimir Arsenijević izašao iz taksija, nad Beogradom se opet nadvila ona isto neman koja je onemogućavala izložbu Rona Haviva, sprečavala održavanje prve Parade ponosa, palila Bajrakli džamiju i Ambasadu Sjedinjenih Američkih Država i vandalizovala i centar grada tokom Parade ponosa 2010.
Šta govore ubistvo Aleksandra Nešovića Baje i ranjavanje Milana Ostojića Sandokana? Zašto su porasli apetiti podzemlja? Kakvu tu ulogu igra policija? I zbog čega Vučić stalno najavljuje najave izbora
Intervju: Vladan Đokić, rektor Univerziteta u Beogradu
Pobeda je sigurna Pretplati seArhiva nedeljnika Vreme obuhvata sva naša digitalna izdanja, još od samog početka našeg rada. Svi brojevi se mogu preuzeti u PDF format, kupovinom digitalnog izdanja, ili možete pročitati sve dostupne tekstove iz odabranog izdanja.
Vidi sve
