Savremena novosadska priča

O „Antologiji“ njen priređivač kaže: „Novi Sad, do osamdesetih godina prošlog veka najvažnije kulturno središte srpskog građanstva, i dan danas, kada je svoju misiju kulturne prestonice u mnogome prepustio Beogradu, predstavlja u našoj književnosti toponim posebne vrste i specificne težine, često drugačijeg značenje i zračenja… Priređivac ovog izbora pokušao je da u vizuri priče osmotri ono što jeste savremeni momenat naše proze omeđen marginama ovog grada. To je okvir u koji se smešta druga polovina XX veka, odnosno nekoliko generacija pripovedača koji u tom periodu deluju u Novom Sadu.

U prozi, taj pogled na grad može se smestiti između onog koji mu je uputio privremeni Novosađanin, književni kritičar i memoarista Borislav Mihajlović Mihiz pedesetih, preko feljtonističkih zapisa jedne od novosadskih književnih ikona Miroslava Antića, iz šezdesetih, pa do intimne percepcije grada u kojem je zatočena njegova najmlađa generacija pisaca, stasala u devedesetim, za ovu priliku viđena iz perspektive pesnika i romansijera Lasla Blaškovića. Sastavljaču knjige ostaje nada da je njenog čitaoca ubedio ne samo da Novi Sad zaslužuje antologiju priča, već i da je slika koju ona stvara u stvarnosnom smislu autentičnija i literarno ubedljivija od tolikih drugih koje mu se nude.“

Među autorima priča su i: Boško Petrović, Danilo Kiš, Judita Šalgo, Vojislav Despotov, Đorđe Pisarev , Milorad Grujić, Sava Damjanov i drugi.