„Danas je održan sastanak na kojem je razgovarano o izradi stručnog mišljenja za restauraciju Evangelističke crkve u Novom Selu, kao jednog od značajnih objekata kulturno-istorijskog nasljeđa na našem području“, kaže se na početku saopštenja koje je na svojim društvenim mrežama podelio grad Bijeljina u Republici Srpskoj u kojem Srbi imaju apsolutnu većinu.
Dalje piše o „koracima koji obuhvataju izradu nalaza i stručnog mišljenja, hitne mjere na očuvanju objekta, kao i izradu idejnog rješenja glavnog projekta koji će poslužiti kao osnov za njegovu rekonstrukciju.“
Jer, Evangelistička crkva je pod zaštitom države, a i prostor oko nje – ulica i još pet objekata koji čine celinu značajnu u arhitektonskom i istorijskom smislu. „Krajnji cilj je da se crkva dovede u funkcionalno stanje i vrati njen izgled i značaj iz prethodnog perioda, dok će u narednoj fazi Grad raditi na uređenju prostora koji će dobiti novu namjenu, prije svega umjetničkog karaktera“, kaže se na kraju saopštenja.
Nakon što sam podelio ovu informaciju i fotografije na svojim društvenim mrežama javili su mi se iz kabineta gradonačelnik Bijeljine da se zahvale za podršku njihovim naporima a par minuta kasnije dobio sam i par uvreda od strane onih koji su proteklih dana opravdavali rušenje Evangelističke crkve u Titelu. Verovatno je bilo teško podneti da na teritoriji „srpskog sveta“ ima čelnika lokalnih samouprava koji su uz to još i Srbi – koji ne misle da sve što nije srpsko treba srušiti.
Odakle Evangelistička crkva u selu pored Bijeljine?
Preci semberskih Nemaca, evangelista, doselili su se krajem 18. veka iz Baden-Virtemberga u Srem, Banat i Bačku. Vek kasnije, neposredno nakon austrougarske okupacije Bosne i Hercegovine, oko sto nemačkih porodica iz Srema je naseljeno u okolinu Bijeljine. Tri kilometra istočno od grada osnovana je njihova kolonija nazvana Franc Jozefsfeld, kasnije Novo Selo. Selo se zvalo i Petrovo Polje, nakon stvaranja kraljevine SHS, u čast kralja Petra I Karađorđevića. Početkom 20. veka, 1913. nemački kolonisti izgradili su masivnu jednobrodnu crkvu sa zvonikom na zapadnom pročelju u neogotičkom stilu. Masivni zidovi crkve građeni su od opeke, najverovatnije proizvedene u jednoj od dve bijeljinske ciglane koje su tada bile vlasništvo familije Devald.
Ovaj slučaj iz Bijeljine je za svaku pohvalu i treba da bude primer drugima u regionu, posebno u Srbiji koja je u ovom momentu svakako najugroženije područje kada je o zaštiti kulturne baštine reč.
