U novom broju: Najbolji loš govornik na svetu

Mnogo više nego za tekstove svojih govora, Tito se brinuo za fotografije na kojima se nalazi, valjda i zbog toga što je bio strastveni fotograf, nije samo škljocao, nego čak sam i razvijao filmove.

Prvu zvaničnu fotografiju Tita kao maršala i šefa države napravio je mladi vojvođanski fotograf Stevan Kragujević. On je u rodnoj Senti kao četrnaestogodišnak počeo da se bavi fotografijom, učio kod provincijskih majstora, počeo da slika “za svoju dušu”, 1943. je uslikao mladu ženu sa korpom i guskama, a kada je 1950. pokrenuta “Duga”, prvi ilustrovani časopis u novoj Jugoslaviji, stavljena je na naslovnu stranu kao “motiv iz jednog vojvođanskog sela”.

Zbog toga je primljen u upravo formiranu Direkciju za informacije, zatim je prešao u Tanjug, pa u “Politiku”, razvio se u najznačajnijeg jugoslovenskog foto-reportera i pored ostalog, pratio je Tita na gotovo svim njegovim putovanjima širom sveta, nastupima u zemlji. Što bi Steva video i naslikao, spada u bitna svedočanstva vremena. Tito ga je često uvlačio u razgovor, pitao koje aparate koristi, koje filmove.

Ljudi u maršalatu su pazili koje će fotografije biti zvanične, koje će državni organi koristiti. One najčešće prikazuju Tita iz poluprofila, markantno lice odlučnog čoveka. Važno je bilo prodavati njegov imidž, činilo se to stručno, ali govorili su i da je on u tom pogledu “dobra roba koja se lako prodaje”…

Pročitajte ceo tekst Ivana Ivanjija u nedeljniku „Vreme“ od četvrtka (20. jula)

Pretplatite se na digitalno izdanje