Prošle nedelje svedočili smo još jednom sukobu „partizana" i „četnika" na uglu beogradskih ulica Simine i Knjeginje Ljubice. Tu je kolaboracionistički premijer Srbije Milan Nedić izvršio samoubistvo 4. februara 1946. U ovoj epizodi donosimo tekst u kom smo preneli izlaganje naše čuvene istoričarke Olivere Milosavljević, sa skupa na kom je iznela dokaze o nedvosmisleno kolaboracionističkoj prirodi Nedićeve vlade.
Grupa simpatizera Milana Nedića pokušala je, uprkos policijskom obezbeđenju, da priđe okupljenim antifašistima u centru Beograda, ali ih je policija u tome sprečila i privela nekoliko učesnika
MUP je saopštio da je kvislinška Srpska državna straža „deo istorijskog razvoja srpske policije, pa su njihove fotografije uvrštene u kalendar (...) da bi ilustrovale izgled policije tokom okupacije“
Srpska državna straža bila je kvislinška formacija koja je delovala na prostoru Srbije tokom nacističke okupacije. Za istoričara Radosava Tucovića stavljanje SDS-a u kalendar je "po više osnova neumesno"
Jevreji su zajedno sa Srbima jedni od prvih stanovnika Beograda. Ipak, malo ko zna da su se ovde nastanili pre 500 godina. A rad na Memorijalnom centru „Staro sajmište“, logoru iz koga su Jevreji masovno terani u smrt, počeće, možda, tek iduće godine
U Nedićevoj Srbiji oca su mi ubili odvodeći ga iz Topovskih šupa, majku u dušegupki vozeći je kroz Beograd, za moju sudbinu Milan Nedić nije bio odgovoran, jer sam se našao u Novom Sadu gde je vladao mađarski regent Mikloš Horti. Da li se mene lično tiče diskusija o eventualnoj rehabilitaciji Milana Nedića? Pa, tiče me se. Ovde, međutim, nije reč o tome
