Osnivač i dugogodišnji predsednik Srpskog pokreta obnove (SPO) Vuk Drašković podneo je ostavku na tu funkciju, objavljeno je na sajtu te stranke koju je Drašković osnovao 1990. godine.
Navodi se da je Drašković, posle više od 30 godina na čelu SPO, ostavku podneo 12. jula a da je promena u vrhu stranke upisana 19. avgusta u registar političkih stranaka pri Ministarstvu državne uprave i lokalne samouprave. Za Draškovićevog naslednika izabran je dosadašnji direktor SPO Aleksandar Cvetković.
Drašković je rođen u banatskom selu Međa 1946. godine i poreklom je iz porodice kolonista iz Hercegovine.
Novinar i pisac
Gimnaziju je završio u Gackom, a diplomirao je na Pravnom fakultetu u Beogradu 1968. godine. Od 1969. do 1980. godine radio je kao novinar u agenciji Tanjug, od čega je skoro tri godine radio i kao dopisnik iz afričkih zemalja.
Novinarstvo je napustio 1981. godine, kada se posvetio pisanju, a ubrzo je objavljen njegov bestseler „Sudija“. Osim tog, između ostalih, objavio je i romane „Nož“ (1982) koji je ekranizovan 1999. godine, „Molitva“ (1985), „Molitva 2“ (1986), „Ruski konzul“ (1988) koji je ekranizovan 2024. godine, „Noć đenerala“ (1994), „Doktor Aron“ (2009) i „Aleksandar od Jugoslavije“ (2018), ekranizovan 2021. kao igrani film i televizijska serija.
Zagovornik obnove srpskih nacionalnih vrednosti
Drašković je osamdesetih godine 20. veka bio deo nacionalno orijentisane inteligencije u Srbiji. Spadao je među istaknute zagovornike višestranačja, građanskih i verskih sloboda, obnove srpskih nacionalnih vrednosti.
Zajedno sa Mirkom Jovićem 1989. godine je osnovao u Staroj Pazovi političku stranku Srpska narodna obnova, ali zbog suprotstavljenih stavova ta se stranka cepa.
U martu 1990. godine otcepljeno krilo Srpske narodne odbrane čiji je Drašković bio predsednik, ujedinjuje se sa Srpskim slobodarskim pokretom Vojislava Šešelja, sa kojim je Drašković u kumovskom odnosu. Od jeseni te godine razilazi se sa Šešeljom, i tada nastaje stranka Srpski pokret obnove.
„Gospodar trgova“
Tokom devedesetih godina prošlog veka bio je poznat upamćen kao „gospodar trgova“ i i istaknuti govornik. Dok još nije došlo do prvih ratnih sukoba, kao lider tada najveće opozicione stranke režimu Slobodana Miloševića, težio je ka očuvanju, odnosno konfederaciji tadašnje Jugoslavije. Zalagao se za Jugoslaviju smatrajući je za najbolje rešenje, imajući u vidu da je to jedina država u kojoj su živeli svi Srbi.
U njegovoj biografiji navodi se da je SPO bio na čelu svih antirežimskih protesta: „i Devetog marta 1991, i Vidovdanskog sabora 1992, i junskih demonstracija 1993. i tromesečnih demonstracija 1996. i 1997, i aprilskog mitinga 2000, i oktobarskog bunta naroda 2000. godine, kao i mnogih drugih“.
Kao monarhista, zalagao se za stvaranje Srbije kao ustavne monarhije sa srpskom vojskom, koja bi štitila srpski narod i srpske granice. Poštovalac je generala Draže Mihailovića i Ravnogorskog pokreta i tražio je da dođe do istorijskog izmirenja između Srba partizana i Srba Ravnogoraca.
Insistirao je da Srbija raskine spone sa komunističkom prošlošću i demontira tajne službe, koje su bile odgovorne za brojne zločine i političke likvidacije.
Hapšenja i dva atentata
U obračunu protiv režima Slobodana Miloševića hapšen je dva puta, 9. marta 1991. godine i u junu 1993. godine kad je, sa suprugom Danicom, osuđen na dva meseca zatvora. Oslobođeni su zahvaljujući pritisku međunarodne javnosti i masovnim demonstracijama u Srbiji.
Prilikom pokušaja atentata na Draškovića 3. oktobra 1999. godine na Ibarskoj magistrali ubijena su četvorica članova SPO. Pri ponovljenom pokušaju ubistva u Budvi 15. juna 2000. godine Drašković je ranjen.
Kada je minula decenija građanskog rata i raspada SFRJ osuđivao je ratne zločine koji su „kompromitovali slavni srpski ratnički ideal, dostignut u Velikom ratu“.
Pad Miloševića
Drašković je u januaru 2000. godine sa opozicionim liderima frormirao opozicionu koaliciju protiv Miloševića koja je nazvana Demokratska opozicija Srbije – DOS.
U leto 2000, Drašković u ime stranke odlučuje istupiti iz koalicije i SPO samostalno nastupa na prevremenim izborima za predsednika SRJ, koje je Milošević raspisao za 24. septembar te godine. Draškovićev kandidat Vojislav Mihailović osvaja mali broj glasova, a Vojislav Koštunica pobeđuje Miloševića koji najpre nije hteo da prizna poraz.
Počinju demonstracije širom Srbije, koji su završeni 5. oktobra kada je Milošević konačno priznao poraz i predao vlast. Drašković je podržavao proteste i pozdravio smenu vlasti.
U Savetu ministara Srbije i Crne Gore Drašković je bio od aprila 2004. godine kao ministar spoljnih poslova Državne zajednice Srbija i Crna Gora. Nakon prestanka postojanja te zajednice Drašković ostaje na istoj dužnosti na nivou Srbije do izbora nove Vlade u maju 2007. godine.
