VIP

Od trenutka kada je Vlade Divac zaigrao u Lejkersima iz Los Anđelosa oni koji prate košarku u Srba bili su upoznati sa činjenicom da je jedna vrsta amblema tog tima kada se utakmica igra „kod kuće“, ranije u Forumu, poslednjih godina u Stejps centru, poznati i nagrađivani glumac Džek Nikolson. Ova holivudska ikona najpoznatiji je navijač jednog od najvećih svetskih košarkaških timova i neka vrsta dodatnog glamura na već glamuroznim utakmicama Lejkersa.

Da ovakvi prijatelji kluba postoje kod nas, pokazala je na specifičan način poslednja utakmica u finalnoj seriji srpskog prvenstva u kojoj je Partizan pobedio Crvenu zvezdu i očekivano osvojio titulu. Kao i na nekim ranijim utakmicama ove sezone koje su bile važne, prvi red pored terena, preko puta klupa sa igračima, rezervisan je za uglednike iz sveta sporta i estrade ponajviše. Na jednom kraju tog reda bio je glumac Dragan Bjelogrlić sa detetom, na drugom nekadašnji reper Dalibor Andonov zvani Gru u društvu nekadašnjeg igrača Partizana Frederika Hausa, a u centralnom delu bubnjar Đuričić, reditelj Mijač, selektor Dušan Ivković, dužnosnici KSS-a Žarko Varajić i Dragan Kapidžić.

Dakle, uobičajeno društvo koje smo inače viđali na ovakvim događajima.

Ovu VIP rutinu nekako je poremetio „kontroverzni“ Kristijan Golubović koji se našao sa svojim drugarima između bubnjara Đuričića i penzionisanog repera Grua. On je prvo stajao, okružen parom telohranitelja u prostoru iza koša, raskopčanog pancira, a docnije, kada je počinjala utakmica, premestio se na zasluženo VIP mesto pored samog terena.

Njegovo prisustvo nije ostalo neprimećeno, što zbog gabarita njegovih bicepsa, što zbog toga što su se fudbaleri Partizana, koji su imali mesto u drugom redu pored tribina, slatko izljubili sa „starom kukom beogradske kaldrme“, sa čovekom koji se proslavio ulogom u dokumentarcu Vidimo se u čitulji i prvim koji je odslužio kaznu dobijenu pred Posebnim odeljenjem Okružnog suda u Beogradu, sekcija organizovani kriminal. On se, dakle, posle odslužene kazne našao u prvom redu najvećeg sportskog događaja u Beogradu i Srbiji u poslednje vreme signalizirajući da organizatori prema njemu gaje posebne simpatije, pokazujući da njegov uticaj i dalje postoji. Srdačnost sa kojom su ga pozdravili pojedini fudbaleri srpskog prvaka može da ukaže da su sa njim u velikom prijateljstvu: bilo da imaju zajedničke interese, bilo da u njemu vide uzora kojeg su gledali na televiziji u dokumetarcu o kriminalu u Srbiji devedesetih.

Negde pred početak drugog poluvremena, Kristijanu su stigle ovacije sa tribune na kojoj su bili „najvatreniji Grobari“ u vidu skandiranja: „Grobari, Grobari ajmo svi u glas, Kristijan Golubović jedan je od nas.“

Na kraju, na konferenciji za novinare, Duško Vujošević nije propustio da opomene zajednicu da o Partizanu treba više da brine, još jednom tražeći na neki način od javnosti da Partizan bude prepoznat kao „srpska institucija“, onako kako se nekad govorilo za Zvezdu. O prijateljima kluba i vrednostima „šestog igrača – publike“ imao je da kaže: „Bez njih svakako ne bismo mogli.“